Боль Чарнобыля
Чым гэты боль нясцерпны вымераць?
Ён не лягчэй за той – з вайны.
Ці можа край палескі вымерці
без аніякае віны?
Няўжо атрутны вецер выпетрыць
пачуцці нашы, мову, слых?
Няўжо не вернуцца дазіметры
да тых паказчыкаў – былых?
Няўжо абапал плыннай Прыпяці
лясы змарнеюць і палі?..
Усё стрываем, што ні прыйдзецца,
каб не застацца без зямлі;
каб жыта ў полі каласілася,
каб не радзеў лясоў гушчар,
каб над планетай не насілася
пагроза смерці ў плойме хмар;
каб катастрофа немагчымаю
была; каб матухна Зямля
не ўпала, стаўшы Хірасімаю,
счарнелым яблыкам з галля.
Артур Вольскі.
Горкая раса
Каравай расы палескай,
магілёўскае расы,
ў родным віцебскім падлеску
сінявокія пралескі
чуюць вашы галасы!
“Не забыць нам вас, не зблытаць, –
я з дасвецця адгукнусь, –
абдымай, Дняпро наш, Прыпяць,
колькі ж нам расы той выпіць,
каб жыла ты, Беларусь?!”
Узмацняйся ж, наша роднасць,
еднасць сілы і красы,
налівайся ж, наша годнасць,
як у полі каласы!
Уладзімір Барысенка.