“Тарас на Парнасе” (у раннім рукапісе загаловак, магчыма, аўтарскі – “Узлезшы на Парнас, што вiдзеў там Тарас”, у спісах і публікацыях ёсць і іншыя варыянты назвы), сатырычна-гумарыстычная ананімная паэма Канстанціна Вераніцына, помнік беларускай літаратуры ХІХ ст.
Паэма напісана, найбольш верагодна, у 1850-я г. Доўга распаўсюджвалася ў рукапісах, упершыню апублікавана ў газеце “Минский листок” (№ 37 за 16.5.1889).
Паэма адыграла вялікую ролю ў станаўленні беларускай літаратурнай мовы, развіцці беларускай літаратуры; перакладзена на многія мовы свету.
Сюжэт твора – прыгоды палясоўшчыка Тараса, які, выправіўся ў пушчу, а трапіў на Парнас – месца, дзе жылі багі і паэты. Вобразы старажытных багоў і герояў у паэме зніжаны, аўтар скептычна ставіцца да эстэтыкі класіцызму. З сімпатыяй і майстэрствам створаны вобраз Тараса – адзін з першых рэалістычных вобразаў чалавека з народа ў беларускай літаратуры.
Паэма сцвярджала неўміручасць народа, яго таленавітасць і жыццялюбства.
Вікіпедыя.
