Аўгіння Трафімаўна Кавалюк, па нараджэнні Сідаровіч (13 сакавіка 1934, в. Стральцы, Мастоўскі раён – 2 лістапада 2007, Санкт-Пецярбург) – беларуская паэтэса.
Нарадзілася ў сялянскай сям’і. Выхоўвалася без бацькі, які быў асуджаны як “вораг народа” і адбыў у ГУЛАГу 15 гадоў.
У 1954 годзе скончыла беларускую школу № 9 у Гародні, а ў 1959 годзе – гістарычна-філалагічны факультэт Гарадзенскага педагагічнага інстытута, дзе наведвала літаратурны гурток. З 1952 года публікавалася ў раённай газеце. Першы верш быў змешчаны ў школьнай насценгазеце.
Літаратурным настаўнікам быў Міхась Васілёк, духоўную падтрымку мела яна і ад Васіля Быкава.
Па сямейных абставінах пераехала ў Рыгу і ў 1959-1978 гадах працавала настаўніцай у адной з рыжскіх сярэдніх школ. Да 1982 года выкладала ў Міжгаліновым інстытуце павышэння кваліфікацыі спецыялістаў народнай гаспадаркі. Удзельнічала ў культурна-асветнай рабоце сярод латвійскіх беларусаў.
З 1987 года жыла ў Ленінградзе, актыўна ўдзельнічала ў грамадскім жыцці беларусаў.
Аўтар зборнікаў вершаў “Белае дзіва” (1964, для дзяцей), “Маўклівыя скарбы” (1966), “Кропля бурштыну” (1974), “Імгненняў след” (1987).
Перастварала з латышскай мовы. Творы Аўгінні Кавалюк перакладзены на латышскую, рускую, украінскую мовы.
Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1993 года.
Вікіпедыя.