Новая вясна зноў кліча на сцежкі Уладзіміра Жылкі. У мінулыя гады да 120-годдзя паэта ў Гарадзеі і Макашах землякі ладзілі дабрачынную зялёную акцыю “100 дубоў для Жылкі”, а на беразе Ушы ўсталявалі памятны камень. З ініцыятывы сяброў ТБМ адна з вуліц у Нясвіжы займела яго імя. Па добрым прыкладзе і ўзоры календароў серыі “Маляўнічая Бацькаўшчына” Валера Дранчука і на гэты год выдадзены каляндар з вершамі і краявідамі радзімы Уладзіміра Жылкі.
А сёлета напярэдадні дня нараджэння паэта наведаліся ў “Ціхую затоку”, што за пасёл-кам гарадзейскіх цукравараў, каб падсадзіць дубкі на месцы тых, якія не прыжыліся. Прыўдалым саджанцам з прыватнага гадавальнічка па 10-14 гадкоў, акурат столькі пражыў паэт на Нясвіжчыне. Хай набіраюцца моцы, растуць-зелянеюць праз многія дзесяцігоддзі.
Краязнавец са Студзёнак Аляксандр Абрамовіч, апроч усяго, абачліва паклапаціўся пра надзейныя слупкі і падвязку дубкоў, каб ніякія шалёныя буры не пакалечылі маладыя дрэўцы.
– Тым сонечным днём неяк асабліва добра працавалася, светла марылася, – дзеліцца ўра-жаннямі Наталля Плакса, – ды самі сабой адзін за адным прыходзілі на памяць вершы “песняра змагання і красы.
Вераніка Васілевіч. Нясвіж.
ПЕРАЧЫТАЕМ НАНОЎ УЛАДЗІМІРА ЖЫЛКУ
ЯК ЎСЁ Ў ЖЫЦЦІ…
Як ўсё ў жыцці, яшчэ вясна
Мінула ў вечнасць назаўсёды.
Памножыла тугу й нягоды,
Як ўсё ў жыцці, яшчэ вясна…
Душы ж як бы чагосьці шкода,
А думка – за адной адна:
У тваім жыцці яшчэ вясна
Мінула ў вечнасць назаўсёды.
(1921год)
ПРАДЧУЦЦЁ
Неба пахмурнае… ймгліць невясёлае…
Нібы ў бяздоллі сумуе…
Нечым стрывожана сэрцайка кволае.
Чым? – адказаць не магу я.
Можа быць, гэтая даль непагоджая
Крые ў хмарах няшчасці?
Можа, збіраецца сіла варожая
Новы наслаці напасці?
(1921 год)
