Вячаслаў Васільевіч Якімаў, “Заслужаны юрыст Беларусі”, былы старшыня Верхнядзвінскага суда, зрабіў мне чарговы падарунак – кнігу “Азярышча” з дарчым надпісам, якую адкрывае прадмова “Удзячнасць”, і яна – пра родную Мову і Гісторыю.
“Бог даў долю пражыць дзяцінства, юнацтва і пачатак сталасці ў гэтым непаўторным краі, які зараз прыходзіць ў заняпад.
Абавязак удзячнасці да роднай зямлі – як мага болей даведацца пра яе гісторыю, каб сказаць землякам: “Не! Мы не бязродныя, мы маем такую мі-нуўшчыну, якой трэба толькі ганарыцца”.
Узнікла пытанне: якой мовай карыстацца?
Нечакана гэта пытанне вырашыў мой дзесяцігадовы ўнук. На пытанне настаўніка: “Чаму трэба ведаць родную мову?”, -адказаў: “Адмова ад яе -ганебная непавага да сваіх продкаў”.
Ганаруся такім адказам.
Сапраўды, аб роднай гісторыі трэба апавядаць на роднай мове. Той самай, што “вызваліцелі”, або “старэйшы брат” забаранілі каля двух стагоддзяў таму, як і наша імя, нашу шматвекавую мінуўшчыну, веру, назву нашай дзяржавы. Менавіта такая забарона абумоўлена тым, што краіна з назвай Вялікае Княства Літоўскае на працягу некалькіх стагоддзяў з’яўлялася адной з мацнейшых і перадавых у Еўропе, а яе Канстытуцыя і законы доўгі час былі ўзорам для еўрапейскага заканадаўства.
Адраджэнне Гісторыі і Мовы – ганаровая справа кожнага, бо, як лічыцца са старажытных часоў, на годнасці і павазе да мінулага, да нашых вялікіх продкаў засноўваецца будучыня народа.”
У анатацыі да кнігі ён напісаў, што гэта – “Гістарычны нарыс, прысвечаны прыгожаму куточку на мяжы Беларусі і Расіі -малой радзіме аўтара. На старонках кнігі ў навукова-папулярнай форме апісана багатая на падзеі драматычная гісторыя краю з далёкай мінуўшыны да нашага часу”.
Першая кніга называлася “Успаміны аб вайне, пасля якой я нарадзіўся” і прэзентацыя якой на пачатку года прайшла ў Цэнтры для дзяцей і моладзі.
Валянціна Болбат,
Верхнядзвінск, ТБМ.
