22 чэрвеня. Роўна ў 4 гадзіны раніцы
Ля Кургана неўміручасці сабраліся лідзяне. Жыхары Ліды – ад моладзі да ветэранаў, прадстаўнікоў улады, актывістаў прад-прыемстваў і грамадскіх арганізацый – прыйшлі сюды не па абавязку. А таму, што інакш нельга.
Гэтая дата – 22 чэрвеня 1941 года – адклікаецца болем у кожнай беларускай сям’і. І праз 85 гадоў мы зноў стаім, схіліўшы галовы ў хвіліне маўчання.
Атмасфера скрухі і памяці
На “зялёнай зоне” былі разгорнуты сімвалічныя кампазіцыі:
“Водбліск памяці” – знак 85 гадоў мірнага неба над нашай галавой.
Памежны слуп – увасабленне пераемнасці пака-ленняў абаронцаў Айчыны.
Дыялог пакаленняў
Адмысловым момантам стаў кранальны дыялог паміж салдатам у форме часоў Вялікай Айчыннай і сучасным вайскоўцам:
– Ты не сышоў, – сказаў салдат сённяшняга дня.
– Нам ніхто не загадаў, – адказаў герой мінулага.
Гэтыя кароткія, але глыбокія словы падкрэслілі непарушную сувязь часоў і наш вечны абавязак стаяць на варце міру.
Лідзяне ўсклалі кветкі да мемарыяла ў знак глыбокай удзячнасці тым, хто коштам свайго жыцця абараніў волю нашай Радзімы. Подзвіг герояў не будзе забыты – ён назаўжды ў нашых сэрцах.
ТК “Навіны Лідчыны”.
Фота з розных крыніц.
