Антаніна Яўгенаўна Хатэнка (28 красавіка 1956, вёска Зенькаўцы, Зэльвенскі раён, Гарадзенская вобласць) – беларуская паэтэса.
Нарадзілася ў сям’і настаўніка. Скончыла Пружанскую школу-інтэрнат (зараз – СШ № 4). Скончыла філалагічны факультэт БДУ (1978). Працавала настаўніцай беларускай, рускай мовы і літаратуры ў Задор’еўскай сярэдняй школе. Праз год вярнулася ў Менск, працавала ў кнігарні “Палітычная кніга” (1979-81), карэктарам, малодшым рэдактарам выдавецтва “Народная асвета” (1982-85).
Першай вядомай спробай паэзіі быў гімн гораду Пружаны. Аўтар кніг “Здзічэлае рэха вясны”, “Зніч крыжовых дарог”, “Чалавек на далоні Сусвету” і інш.
Лаўрэат літаратурнай прэміі імя Анатоля Іверса. Прэмія была ўручана ў Зэльве.
Лаўрэат прэміі імя Міхася Стральцова “за вернасць класічным літаратурным традыцыям, тэматычнае і вобразнае багацце мовы, папулярызацыю паэтычнымі сродкамі народных звычаяў і абрадаў”. Прэмія ўручана ёй 14 лютага 2022 года ў дзень народзінаў патрона, па ўмовах яе выдаецца новая кніга лаўрэата “Вербніца”.
У прасторы кнігі “Вербніца” (2022) сышліся ў сугучча яркія, эмацыйна вострыя вершы і глыбокія, роздумныя творы. Паэзія, проза, эсэістыка напоўна выяўляюць эстэтыку і духоўныя каштоўнасці пакалення, якому выпала жыць і ствараць на сумежжы эпох. Адметнасць мастацкага стылю, вобразнае, метафарычнае асэнсаванне гэткіх філасофскіх катэгорый, як жыццё і смерць, плыннасць зямнога быцця і вечнасць, святло і цемра, дабро і ліха, ствараюць непаўторны ўзор аўтарскіх здагадак, адкрыццяў, азоранняў у дарозе пазнання сябе ў свеце і свету ў сабе.
БЕЛЫ ЗВОН
(зімовая мярэжа)
Зіміць зямля. Тут час, як сон, свіціцца.
Мінуласць і наступнасць – эраўзлёт.
Так хочацца да Бога прытуліцца.
Але пралёг да Неба галалёд.
Баліць бальшак. Тут спее ўздым пад снегам.
Тут горка пахне Воляю здавён.
Прыб’юся птушкай ціхае суцехі –
І разгайдаю схаладзелы звон.
Стаіўся сум. Застылая завея…
Вячыста Воля расхінае век.
Чуйнуе ў сэрцы звонавым Надзея.
І ў зорцы. І ў дарозе. І ў траве.
Антаніна Хатэнка.
Паводле СМІ.
