Мая новая праца, мой новы этап жыцця звязаны з гісторыяй роднага краю, роднай Лідчыны. Я – экскурсавод. Прафесія, якая патрабуе дасканалых ведаў, пастаяннага навучання. Кнігі, інтэрнэт-сайты, YоuTube – зараз шмат магчымасцей для атрымання інфармацыі. Але сярод яе бясконцай плыні мяне не “адпусціла” адна кніга – гэта кніга Леаніда Лаўрэша “Шпацыры па старой Лідзе”.
Я ўзяла яе ў чытальнай зале Лідскай раённай бібліятэкі на адзін месяц. Калі пачала чытаць, то зразумела – гэтага часу мне не хапае. Бо “Шпацыры” патрабуюць удумлівага чытання, асэнсавання. І я працягнула свой абанемент яшчэ на месяц. Напрыканцы тэрміну карыстання мне патэлефанавалі з бібліятэкі – кнігу “Шпацыры па старой Лідзе” ўжо чакалі новыя чытачы. Неверагодны факт – чарга на кнігу! У мяне з’явіліся два жаданні – я хацела мець гэтую кнігу і пазнаёміцца з яе аўтарам, Леанідам Лаўрэшам.
Жаданні могуць збывацца…..
26 снежня 2025 года ў кавярні “Моманты” праводзілася сустрэча з нашым краязнаўцам і пісьменнікам Леанідам Лаўрэшам. Зразумела, што я не магла прапусціць гэтую магчымасць – паслухаць знакамітага лідзяніна, задаць яму пытанні і атрымаць адказы.
Сустрэча сабрала шмат зацікаўленых людзей. Асабліва радавала, што сярод прысутных большасцю была моладзь і госці з Гародні. Некаторыя прыйшлі з новымі кнігамі аўтара – “Лідскі замак. Кароткая гісторыя”, “Выхаванкі князёў Чартарыскіх з-пад Ліды”, “Гісторык Юстын Нарбут” і г. д.
Амаль дзве гадзіны без перапынку, на прыгожай беларускай мове Леанід Лявонцьевіч распавядаў пра гісторыю нашага роднага горада, пра свае даследаванні, планы, кнігі (іх ажно 23). Сустрэча была вельмі цікавай, пазнавальнай, а слухачы – падрыхтаваныя і зацікаўленыя. Шмат пытанняў было зададзена моладдзю. Юнакі літаральна не адпускалі нашага знакамітага аўтара. І ўсе прысутныя выказалі пажаданне – працягнуць гэтыя сустрэчы, нават зрабіць іх традыцыяй.
Будзем спадзявацца, што так і будзе. Вялікі дзякуй арганізатарам гэтай сустрэчы і, канешне, Леаніду Лявонцьевічу Лаўрэшу. Яго справа няпростая, але мінулае нашага краю, якім займаецца Леанід Лявонцьевіч, скіравана у будучыню.
Ала Штых.
