Францыск Скарына, альбо як да нас прыйшла кніга
Тэкст 2
Вось наборшчык схіліўся над касаю. Гледзячы ў прынесены Францыскам рукапіс, ён, завіхаючыся, рупна – літара за літараю – набірае радок. Паднёсшы да вачэй, чытае гэтыя адваротныя літары-значкі.
Ці не закралася іншая літара замест патрэбнай або ці не памяняліся якія месцамі, а можа, каторая перавярнулася і тады аддрукуецца “дагары нагамі”?..
Вядома, спачатку, калі будзе зроблены першы адбітак на паперы, Францыск Скарына сам уважна яго прачытае, каб “вылавіць” усе памылкі, сам абазначыць, дзе і што трэба паправіць. І наборшчык, узяўшы такі папраўлены аркуш, выме з набору ў пэўным радку тую ці другую памылковую літару і заменіць яе патрэбнай. Але ж каму хочацца, каб яго правілі? Лепш, каб памылак зусім не было. Таму наборшчык не-не ды і сам сябе пераправерыць, перачытае, ці так набраў…
Вось – заўважылі? – ён бярэ палачку-слупок, на якой няма “літары”, і ставіць у радок. Што гэта?
Ты на пісьме слова ад слова аддзяляеш тым, што проста пакідаеш між імі пустое месца. А наборшчык павінен набіраць і гэтае пустое месца – прамежкі між словамі. Дзеля гэтага ўжываюцца шпацыі – такія ж металічныя палачкі-слупкі, як і літары, але ніжэйшыя, а таму, калі друкар густою фарбаю праводзіць па наборы, шпацыі не намазваюцца і пры друкаванні не адаб’юцца.
Францыск Скарына першы сярод усходніх славян увёў гэтую навіну ў свае кнігі – прамежкі між словамі, водступы-абзацы. Але затое цяпер куды лягчэй і чытаць тэкст.
217 слоў.
