Паэт, празаiк, перакладчык, драматург, публiцыст. Нарадзiўся 23 верасня 1965 г. у Менску. Скончыў прыборабудаўнiчы факультэт Беларускага полiтэх-нiчнага iнстытута (1988) i факультэт гаспадарчага права Беларускага iнстытута правазнаўства (1999). Працаваў iнжынерам-оптыкам, гаспадарчым юры-стам, журналiстам у газетах “Обозреватель”, “Знамя юности”, “Вместе!”
Творы друкавалiся ў часопiсах “Маладосць”, “Полымя”, “Неман”, газеце “Лiтаратура i мастацтва”, калектыўных зборнiках “Мы – скарынiчы”, “Мiнск – горад майго лёсу” i iншых, перакладалiся на iўрыт, рускую, украiнскую, польскую мову.
Упершыню пераклаў на сучасную беларускую мову творы лiцвiнскiх паэтаў мiнулага Ю. Бакi, А. Крумана, Г. Наваградскага.
П’есы ставяцца ў тэатрах Беларусi, Украiны, Польшчы. Спектакль Гомельскага абласнога драматы-чнага тэатра “Уваскрэсенне Лазара” паводле аднайменнай п’есы атрымаў нацыянальную прэмiю Рэспублiкi Беларусь.
Жыве ў г. Менску.
ХХI СТАГОДДЗЮ
Трубi, трубi, анёл апошнi,
Ля надбяздоннае вярсты!
Хто гэты свет ссячэ на пожнi,
Не прадрачом нi я, нi ты!
Натоўп iзноў заве месiю,
Каб не загiнуць у чуме,
Каб кожны мог надзець на шыю
Па ланцуговым, па ярме.
Нямы прарок, нябачны коннiк,
Чый твар хаваецца ў iмжы,
Ляцi! I мiнуй нашы гонi!
Дапамажы! I зберажы!
Вярнi пранiзлiвыя стрэлы
Ў кроватачывы сагайдак,
Iмкнi ў захмарныя надзелы
Ад нашых шат. Хай будзе так!
Табе – бязмежны свет па часе
Па-над зямлёй, дзе боль i жах,
А нам – цярновае пачассе
Ды лёс пакорлiвых вужак.
ПЕСНЯ МЕСТАЧКОВАГА КАТРЫНШЧЫКА
Мой мiлы Беньямiн! Не ўсё яшчэ сышло,
Не ўсе ў тваiм жыццi знiштожаныя хiбы,
На одэрскай мяжы не ўкопана шуло –
Там цяжка бродзiць Бог i б’е прыкладам шыбы.
Народжаны на свет той самы маладзён,
Якi заб’е цябе. Вы з хлопцам – аднагодкi,
А ты пакуль гуляй… Амаль што не чуцён
Звон дзедаўскай, старой, надтрэснутай ляскоткi.
Уночы ляжа цень, уночы сцiхне крык,
Не думай, не гадай – сапрана альбо мецца.
Табе не прадказаць раз’юшаны блiцкрыг
I лiтасцi прасiць на ломанай нямецкай.
Свет скошаны на бок, мой мiлы Беньямiн!
У кветнiку цвiце махрыстая стакротка,
Ты ў люльцы цiхай спiш даверлiва. Амiн!
Як соладка звiнiць у сне твая ляскотка.
НОЧ РАСТРАЛЯНЫХ ПАЭТАЎ
Лунае ў небе чорны бусел:
Невынішчальнае чысло!
Яно палове Беларусі
На сэрцы шрамам залягло.
Часцей за ўсё, у тых, хто блізкі,
Улада ўторквае кайло…
Тады яшчэ маёй калыскі
Ў завадзе нават не было.
Але ў парахавым нагары
Я помню ўсё да гэтых пор.
А што – чысло? Што – календарык?
Апошняй ночы калідор…
***
I немата наўкол, і глухата,
I на вачах сцінаецца заслона –
Я ў чэраве азызлага кіта,
Па імю “свет”, як уцякач Iона.
I гэтак жа асуджаны, як ён,
На марнаванне ў ліхалецці ўбогам,
Не кемячы, праз што я гнаны Богам,
Бо я ж не парушаў яго закон.
***
Быў Месяц спляжаны пад ранак,
Што напярэдадні Пакровы.
Як пакалечаны падранак
Скуголiў узыход барвовы.
Аскепкамі мінулай ночы
Вароны – вострыя, як коп’і –
На ім пракрэслівалі прочырк
I рассыпаліся шматкроп’ем…
Ужо нішто не адрывала
Ад надыходзячага снегу –
Адно дыван, ды пакрывала,
Ды дзеўчына на фоне неба.
Яна з пакутнага сумнення
З’явілася ў бялюткім плацці –
Апошняй міласцю асенняй,
Апошняй весткай аб расплаце.
Застылі раптам дні і чыслы,
Што каляндар імгненнем судным,
I падаў першы снег прачысты
На свет, прасякнуты абсурдам,
Дзе вуліца гарбатай коскай
Расквечвалася ў колер бальны,
Дзе боскі гнеў з пяшчотай боскай
Спляталіся неразвітальна.
ЗАБОЙСТВА МIНДОЎГА
– Ну, што, Транята! – выдыхнуў Міндоўг,
I знiк спалох з яго вачэй увішных,
Бо для яго бліжэйшым быў за іншых,
Той, хто згадзіўся выканаць свай доўг.
– Ну, што, Транята! – зноўку нараспеў
Ён вымавіў, каб быць пераканаўчым
I зразуметым так, а не іначай.
I гэта быў загад, а не сумнеў.
– Пара трыумфаў скончылася. Час
Наблізіўся ганебнага бунтарства.
Таму, з нагоды ўмацавання Княства,
Хай рокаш пачынаецца ад нас.
Манарха прызначэнне ля стырна
Не ў тым, што ён валодае дзяржавай
Ці радуецца ласцы саладжавай,
Пакуль не напаткаў Карачуна.
Iмперыі вялікай хараство
Не зводзіцца да слушнасці падзеям.
Ты, падпарадкаваўшыся ідэям,
Па сконе абярнешся ў бажаство.
Мы зберажом у велічы закон.
Забойства для Радзімы – не злачынна.
Я зараз пераходжу руб Айчыны,
Як Цэзар пераходзіў Рубікон.
Ну, што, Транята, скажам наўздагад:
Прадажніцтва запомніцца надоўга!
Я разумею: выкананне доўгу
Страшней за смерць. Але такі загад!
Ён асвяціў паходняй твары іх –
Таварышаў, што з ім стаялі побач.
Чытаў літанне ўсхваляваны пробашч,
Вятрыска засаромлены прыціх.
– Ты ўсадзіш меч у спіну, Таўцівіл,
А ты, Даўмонт з навостраным кінжалам,
Па горле паласнеш змяіным джалам,
Як аспід, што ахвяру палюбіў.
Ён расхінуў кунтушнае шаўро
I сцебануў іх голасам узнятым:
– Не валаводзь! Кідай дрыжаць, Транята!
Давай, пляменнік, цэлься пад рабро!
