Шмат сяброў і актывістаў сабраліся 27 лістапада на талаку на менскай сядзібе ТБМ, каб упарадкаваць і адвезці на перазахаванне рэчы Таварыства беларускай мовы, мэблю, кнігі да тых часоў, пакуль можна будзе працягнуць дзейнасць у новых умовах.
Развітанне з сядзібай ТБМ на вул. Румянцава, 13 нагадала пра лепшыя часы дзейнасці арганізацыі – сходы, сустрэчы з пісьменнікамі, шматлікія імпрэзы: канцэрты, гістарычныя лекцыі і прагляд фільмаў, тапанімічныя семінары, моўныя канферэнцыі, прэзентацыі кніг. І яшчэ пра тое, што мы – адзіная сям’я.
Пры пераездзе на новае месца жыхарства сям’я не губляецца, а застаецца сям’ёй. Той, хто прыйшоў сённня на тала-ку ў сядзібу ТБМ, адчуў, што калісьці пераймаў досвед, веды і традыцыі , любоў да Беларусі, ад тытанаў духу і геніяў нацыі – Ніла Гілевіча, Генадзя Бураўкіна, Радзіма Гарэцкага, Анатоля Грыцкевіча, Леаніда Лыча, Вольгі Іпатавай і іншых, якія прамаўлялі ў гэтай сядзібе. Праводзіў заняткі гістарычнай школы ганаровы старшыня ТБМ Алег Трусаў, выступаў прафесар Алесь Краўцэвіч.
Тут гучалі спевы Алега Хаменкі, Змітра Вайцюшкевіча, Сяржука Доўгушава, Таццяны Грыневіч, Эдуарда Акуліна і іншых таленавітых артыстаў і музыкаў.
– Мілая сэрцу сядзіба на Румянцава!- адазвалася Людміла Дзіцэвіч. – Больш за 25 га-доў маёй сумленнай працы тут прайшло. Адказны сакратар, намеснік, першы намеснік стар-шыні, кіраўнік Школы асобаснага росту “ШАР” … А ў сэрцы жыве ўпэўненасць, што гэтае высяленне для таго, каб уся-ліцца ў больш прасторнае памяшканне, бо тут ужо было цесна беларускамоўным людзям. Рада за талаку!
Тэбээмаўцы будуць разам і надалей па жыцці, бо з’яднаныя адзіным духам. Адчуваецца падтрымка хрысціянскіх супольнасцяў, сяброў і братоў, якія прыйшлі на дапамогу ТБМ, і многіх неабыякавых людзей. 8 снежня адбудзецца сход актыву арганізацыі, каб абмеркаваць далейшую дзейнасць.
Э. Дзвінская, фота аўтара.
Уладзімір Барысенка
НА ЛІКВІДАЦЫЮ ТБМ
– 1 –
Здымаць хітон з мяне не давядзецца –
да самых костачак я лёну не насіў,
я тое апранаў, што давядзецца,
кап’ём ні траў, ні сэрцаў іншых не касіў.
Па ўзросту коску лёгкую, “пяцёрку”,
за бульбу дзед калісь суседскую прыдбаў.
“Здаецца, цягнеш ты ўжо на “сямёрку”,
а мо ў “дзявятку” цэліш”, – шуткаваў.
– 2 –
Мне выбіраць вароты не прыйшлося –
не капітан, і не суддзя, не меў я праў,
ды Шкрэда замяніць раз давялося,
ну а ў атацы, знама справа, забіваў.
Не трэба, мама, не глядзі, не трэба –
касцюм і гальштук так і не прыдбаў
хапала толечкі ў “Кубінцы” на абеды,
парой на піва, аб сябрах я болей дбаў…
– 3 –
Я ж уставаў са Словам, Словам кляўся –
хіба пачатак іншы ў жыцці ёсць?
За Слова да апошняга змагаўся
і разумеў: на дзіўным свеце толькі госць.
Хіба ж гасцей у нас так лоўка сустракаюць:
кап’ём адточаным – пад левую рабрыну,
вада з крывёй пад рогат выцякаюць
у затравелую, з кустоўнікам, лагчыну.
– 4 –
Як трэба жыць – ніхто ў мяне адказу не даб’ецца,
паказваў моўчкі, як не трэба, гаварыў,
ды мне хітон, што чорнай байкаю завецца,
краяць не там, не так, як я таго прасіў.
Якія ж з вас лякальшчыкі, пілаты?!
Смяшней прыдумаць нават цяжка і дурней,
дабро, кароткая хоць байка, і салдатам
булён варыць куды прасцей з маіх касцей.
– 5 –
Падсілкаваліся, у рэшце рэшт, булёнам?!
Я спадзяюся, што на ўсіх яго хапіла,
міраструменіць над лагчынаю ікона,
яна і мёртваму дае змагацца сілу.
Што, не засквараны адвар не ўсім па густу,
яго не вельмі то ўспрымае кроў свая?
Маёй застаўся толькі вельмі сціплы згустак,
як вам, пілаты і салдаты, кроў мая?..
– 6 –
Яна вам замяніла моцны воцат –
айца напою са свінцовых чыгуноў,
які на скрыпцы правяраў на моцнасць Моцарт,
ды гэты твор ніхто з вас так і не знайшоў.
Нямужнасць вашую і вашую нямудрасць
ні байкай новай, ні хітонам не прыкрыць,
і не ўявіць цярпенне, годнасць, мужнасць,
якое Слова, як, дзе, колькі будзе жыць.
