Трыццаць год мінула, як 12-13 кастрычніка 1991 года ў менскім Доме літаратара праходзіў устаноўчы з’езд Беларускага Згуртавання Вайскоўцаў, на якім сабраліся 119 дэлегатаў з абшараў СССР, 26 гасцей,14 сродкаў масавай інфармацыі.
З’езд прыняў Статут БЗВ, зацвердзіў назоў арганізацыі, ён абвесціў сябе “непалітычным грамадска-патрыятычным дабраахвотным рухам”, мэтай якога з’яўляецца “садзейнічанне стварэнню Беларускага войска, абарона дэмакратыі і дзяржаўнага суверэнітэту Беларусі, абарона правоў беларускіх вайскоўцаў”. Першым старшынём абраны падпалкоўнік, кандыдат тэхнічных навук з МВІЗРВ – Статкевіч Мікалай Віктаравіч.
Цягам дзесяці год арганізацыя была навідавоку ў грамадства, сваёй актыўнай дзейнасцю, масавымі мерапрыемствамі яна набывала папулярнасць, ствараліся рэгіянальныя структуры па ўсіх рэгіёнах, райцэнтрах і асобных мясцінах – Наваполацк стварыў сваю Дружыну аховы грамадскага парадку, Магілёў праводзіў турнір па адзінаборствах, дэлегацыі БЗВ актыўна ўдзельнічалі ў акцыях, прысвечаных падзеям з гісторыі нашай краіны.
БЗВ ініцыявала стварэнне Антыкрызіснага камітэта ў абарону суверэнітэту Беларусі з шырокім удзелам кіраўніцтва Ураду, большасці палітычных партыяў і грамадскіх рухаў. Актыўна дзейнічаў узначалены дэпутатам Г. Сямдзянавай камітэт “Вяртанне”, які дапамагаў вайскоўцам вяртацца на радзіму.
Узрастаўшая актыўнасць БЗВ не толькі раздражняла ці выклікала пачуцці рэўнасці, а часам і палохала пэўныя ўрадавыя колы, пачаліся перашкоды, супрацьстаянне, потым і адкрыты ўціск. Наспеў час “Ч”, калі Кардынацыйная Рада прыняла рашэнне адмовіцца ад новай дыскрымінацыйнай перарэгістрацыі і, прызнаўшы выкананай бальшыню статутных мэтаў, часова прыпыніць сваю дзейнасць.
Юбілей – нагода згадаць сяброў-паплечнікаў, асэнсаваць зробленае з сённяшніх пазіцый, паслухаць крытыку.
Час прарэдзіў нашыя шыхты, але бальшыня застаўшыхся захавала і ДУХ, і ГОДНАСЦЬ!
Віншую ўсіх, хто з намі разам!
Алесь Станкевіч.
