Шэрыя пацукі (Rattus norvegicus) па паху разумеюць, хто з іх суродзічаў галодны, і хутчэй дапамагаюць ім здабыць ежу, паведамляецца ў PLoS Biology. Так гэтыя жывёлы павышаюць верагоднасць таго, што ім калі-небудзь таксама акажуць карысную паслугу.
Хоць колькасць любых рэсурсаў абмежавана, жывёлам не абавязкова заўсёды канкураваць за іх: у шэрагу выпадкаў больш пераваг прыносіць кааперацыя, а не індывідуальная праца. Арганізмы з развітым інтэлектам часам дзейнічаюць па прынцыпу «паслуга за паслугу» – прытым паслугі не абавязаны быць аднолькавымі. Напрыклад, спачатку адна асобіна дапамагае іншай дастаць ежу, а пасля другая чысціць ёй шэрсць ад непрыемных наліплых на яе рэчываў.
Швейцарскія навукоўцы пад кіраўніцтвам Майкла Таборскі (Michael Taborsky) з Універсітэта Берна высветлілі у 2018 годзе, што так могуць рабіць шэрыя пацукі. А ў новым даследаванні яны задаліся пытаннем, ці выбіраюць жывёлы, каму дапамагаць. Садзейнічанне тым, хто сапраўды мае патрэбу, больш выгадна: яны з большай верагоднасцю акажуць зваротную паслугу. Акрамя таго, гэта дазваляе не марнаваць рэсурсы на нахлебнікаў.
