Амерыканскія навукоўцы змадэлявалі рух хваставога плаўніка некаторых відаў кітападобных ў залежнасці ад формы і кінематыкі руху і выбралі на аснове гэтага самы эфектыўны хвост. Яго ўладальніцай апынулася малая касатка, пры гэтым самыя выгадныя кінематычныя характарыстыкі – у бялухі, а самы хуткі хвост – у велькалобага прадэльфіна. Артыкул апублікаваны ў Journal of the Royal Society Interface.
Так як у вадаплаўных спецыфічны рух звязваецца з пэўнай формай хваста, навукоўцы мяркуюць, што існуюць найбольш выгадныя спалучэння формы і ладу руху. У якасці мадэльных аб’ектаў многія даследчыкі выбіраюць прадстаўнікоў кітападобных: усё дзякуючы іх высокай хуткасці, эфектыўнасці руху і манеўранасці. Гэтыя якасці дасягаюцца за кошт цыркуляцыйных сіл: жывёлы рухаюць хваставымі плаўнікамі, і яны выгінаюцца для лепшага адштурхвання ад вады.
Актыўнае вывучэнне руху вадаплаўных жывёл пачалося ў 1960-х гадах. Англійскі матэматык Майкл Джэймс Лайтхилл (Michael James Lighthill) і амерыканскі інжынер Тэадор Яоцу-Ву (Theodore Yao-tsu Wu) апісалі ў сваіх працах (1, 2) рух рыб і кітападобных млекакормячых з пазіцыі нестацыянарных сіл ў патэнцыйным полі для выпадкаў працяглага цела і вагальнай пласціны, адпаведна. З тых часоў даследчыкі ўстанавілі шмат заканамернасцяў, напрыклад, што суадносіны бакоў плаўніка і размах хваставога плаўніка значна ўплываюць на ствараную прасоўвае сілу і эфектыўнасць руху. Больш падрабязнае вывучэнне паводзін хваста дазволіла навукоўцам выявіць залежнасць паміж формай плаўніка і кінематыкай хваста – то, як ён выгінаецца і на якую даўжыню падымаецца.
Новы погляд на праблему руху марскіх жывёл таксама ўнеслі законы маштабавання – залежнасці паводзінаў механічных велічынь ад памераў аб’екта, у 2014 Матэі Гаццола (Mattia Gazzola) сумесна з калегамі з Гарвардскага універсітэта наўпрост звязала хуткасць перамяшчэння і формаў-кінематычныя зменныя, такія як даўжыня цела, амплітуда і частата ўзмаху хваста.
