У кампаніі «Белавія» Вольга Венская працуе чатыры гады. Яна мяняе маторы, фільтры, масла.
Яе рэдка можна ўбачыць з манікюрам, а ў тэлефоне няма ніводнага фота з самалётам: навошта, калі кожны працоўны дзень бачыш іх вельмі блізка?
Самалёты Вольга палюбіла ў 16 гадоў — пасля скачка з парашутам. На аванцюру падбіла сяброўка — дзяўчына пагадзілася пайсці з ёй за кампанію. Праўда, думала, што абмяжуецца толькі заняткамі, а як справа дойдзе да самога скачка, пастаіць збоку, бо баялася вышыні. «Калі села ў самалёт, сказалі, што зваротнага шляху няма: спусцішся толькі з парашутам», — з усмешкай успамінае Вольга. Скакала яна, дарэчы, тройчы — з вышыні 800 і 1000 метраў. Прызнаецца, што першы раз аказаўся самы просты, бо не ведаеш, чаго чакаць. А вось на трэці было страшна: пакуль дзяўчына ўзнімалася ў паветра на самалёце, дрыжалі калені.
Пасля школы мінчанка хацела паступаць вучыцца на лётчыка, але ў вайсковую акадэмію не прайшла па здароўі. Тады выбрала ў Мінскім дзяржаўным вышэйшым авіяцыйным каледжы спецыяльнасць «тэхнічная эксплуатацыя паветраных суднаў і рухавікоў».
глядзі больш
