Калі дакладней, то Стэла – воўк толькі напалову. Яе парода завецца вольфхунд, ці чэхаславацкі ваўчак. У памежслужбе Беларусі Стэла – адзіная ў сваім родзе.
Як распавяла старэйшы інспектар службы сабак Лідскага памежатрада Вольга Астроўская, вольфхунд адрозніваецца ад звычайных сабак не толькі вонкавым выглядам, але і звычкамі. Пакуль іншыя сабакі спяшаюцца абнюхаць чалавека ці аббрахаць яго, Стэла глядзіць спакойна, сур’ёзна і ўпэўнена – амаль як чалавек. У такіх сабак сапраўды высокі інтэлект, блізкі да чалавечага. Менавіта таму дрэсіраваць іх складаней, чым звычайных службовых сабак.
Чэхаславацкі ваўчак – гэта гібрыд, выведзены ў 50-х гадах мінулага стагоддзя адмыслова для вайскоўцаў. Селекцыянеры хацелі злучыць у адным сабаку цягавітасць і тонкі нюх ваўка з паслухмяннасцю і навучальнасцю нямецкай аўчаркі. І ў іх атрымалася.
Стэла служыць на мяжы ўжо шэсць гадоў. У восем гадоў яна сыдзе на пенсію. Але на змену ёй ужо рыхтуецца іншы ваўчак – дачка Стэлы па мянушцы Тайга. Цяпер кінолаг актыўна трэніруе яе для будучай службы.
ТК “Навіны Лідчыны”.
