У Гародні на 67-годзе жыцця памерла тале-навітая паэтка Ала Нікіпорчык.
Нарадзілася 11 чэрвеня 1957 г. у в. Капці Дзятлаўскага р-на Гарадзенскай вобласці.
Скончыла Руда-Яварскую СШ (1975), філалагічны ф-т БДУ (1979). Працавала настаўніцай на Дзятлаўшчыне і Мастоўшчыне, з 1984 г. стала жыла ў Гародні. Працавала захавльніцай фондаў у музеі М. Багдановіча, бібліятэкарам у Гарадзенскай абласной бібліятэцы ім Я. Карскага і інш.
Паэтка з’яўлялася сябрам Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Вершы і літаратурна-крытычныя артыкулы друкаваліся ў часопісах “Тэрмапілы”, “Полымя”, “Маладосць”, “Неман”, “Наша вера”, “Літаратура і мастацтва”.
Кніга вершаў “Сляза і малітва” (2006), “Пад бахаўскую такату дажджу” (2007), “На грани счастья” (2010), “Звуком единственным» (2012)
У адным з вершаў паэтка пісала:
Слава табе Божа за дождж,
Слава табе Божа за плач,
Слава табе Божа за ноч,
Нават калі не наступіць ранак.
Светлая памяць.