Пайшоў у свет іншы Вячаслаў Іванавіч Сухарэбскі, адзін са старэйшых сяброў Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны, цудоўны чалавек, адданы Айчыне грамадзянін і шчыры гаспадар і беларус. Сцяг з выявай сімвалаў Таварыства і цяпер на сцяне ў яго пакоі…
Вячаслаў Сухарэбскі нарадзіўся 29 чэрвеня 1934 года ў засценку Мехавічы Наваградскага павета (цяпер Баранавіцкі раён Берасцейскай вобласці). У сялянскай сям’і было чацвёра дзяцей.
Вячаслаў скончыў сямігодку у вёсцы Карчова Баранавіцкага раёна, Жыровіцкі тэхнікум механізацыі сельскай і лясной гаспадаркі,атрымаў спецыяльнасць інжынера-механіка ў інстытуце, вучыўся на курсах падвышэння кваліфікацыі кіраўнікоў у Гародні. Больш за сорак год адпрацаваў на розных адказных пасадах у сельскай гаспадарцы.
Сябры і аднадумцы добра ведалі Вячаслава Іванавіча і як грамадскага дзеяча. Ён усім цікавіўся, да ўсяго яму была справа. На паседжаннях і сходах ТБМ Вячаслаў Іванавіч амаль заўсёды браў слова, і яму было што сказаць! Да яго прыслухоўваліся. І нават калі ён у сувязі з хваробай “адышоў ад спраў”, то час ад часу тэлефанаваў сябрам, выклікаў іх да сябе і ставіў задачы, якія тычыліся напісання гісторыі роднай зямлі. А яшчэ ён шмат год пісаў сам у розныя выданні! На пачатку дзевяностых – у газету “Культура” і “Наша слова”, пасля – у “Народную Волю”, “Газету Слонімскую”, на сайт “Радыё Свабода”…
У 2017 годзе пабачыла свет кніга Вячаслава Сухарэбскага “На прасторы і волі”. Назва яе раздзелаў гаворыць сама за сябе: “Абразкі з майго жыцця”, “Што я бачыў пад час вайны”, “Матчына мова і “великий и могучий”,”Бяда нас чакае”…Аграрый па жыцці, Вячаслаў Іванавіч добра ведаў праблемы сельскай гаспадаркі і звяртаў на гэта ўвагу грамадства. Вось што ён, у прыватнасці, гаворыць пра гэта ў артыкуле “Як пазбавіцца ад вынішчэння наваколля і чалавека?”: “Ад’едзем з дзясятак кіламетраў ад Баранавічаў і зазірнём на свінакомплексы, птушкафабрыкі, жывёлагадоўчы комплекс Мір, мноства меншых усялякіх “фермаў”. А куды ж падзенуцца многія дзясяткі тысяч тон гною, што выдаюць гэтыя аграпрадпрыемствы вакол Баранавічаў і навакольных паселішчаў?.. І няма нідзе ў Баранавіцкім раёне чыстай вады ў калодзежах…”
Эпіграфам да кнігі нашага земляка ўкладальнікі ўзялі словы з верша Анатоля Сыса:
“Як па зорах, па расе
твой апошні шлях праляжа.
Памірай, а жыта сей –
рунь пра сейбіта раскажа.”
Так ён і жыў. Пахавалі Вячаслава Сухарэбскага на могілках у вёсцы Кутаўшчына, дзе спачываюць яго продкі. Вечная памяць!
Сябры Баранавіцкай філіі ТБМ
імя Францішка Скарыны.
