Салодкае прадаў Ніл малако,
ну як прадаў…
Аддаў, лічы, даніну,
знайшоў без дзірак, чыстае трыко,
правёў на мяса ратавальніцу – Рабіну.
Параіць штосьці, як раней, Ілля не мог –
сканаў ён, кволы, ў чорны панядзелак:
крывава ў твар скрывіўся правы бот,
левы ж у траве крычаў пасярод елак.
У Ніла цёмна ў печы, да ўсяго,
а на дварэ дрыжаць трыццаткі-дошкі,
чакаюць лёсу традыцыйнага свайго
“Ну пацярпіце, – просіць Ніл іх, – трошкі”.
Прыўкрасны, рэдкі, слынны гарманіст,
ён вырваў “хромку” з кіпцюроў бяды,
не толькі вальс ды польку, рэзаў твіст
у свае лепшыя пасля вайны гады.
Вяселля, балю, фестывалю не было,
дзе б жару не даваў, цярпеў гармонік,
і як накладна ды складана ні было –
ў раённым ЦДК забацаў сольнік!
На прыкарытных выбарах саветаў
пад казкі барацьбы за свой народ
не каштаваў ні рыбу, ні рулеты,
даваў народу свой музычны кісларод.
Калі ляцелі цуда-гукі пад нябёсы,
ў буслянцы бусел, што ад Бога рэжысёр,
лавіў бусліхі смех светлараскосы,
крылом мяняў мінор на свой мажор.
Ды вось раптоўна весяліць Ніл перастаў,
дый сумная мелодыя прапала –
“хромку” з сястрычкай
франтавою пахаваў,
каб не прыходзіў доўга, жонка загадала.
Упершыню загад выконваць не збіраўся:
як без Нінулі ў хаце быць,
штосьці рабіць,
і грэшных думак, нібы чэмеру, баяўся,
няўжо, не верыў сабе,
можна так любіць…
Пад Кенігсбергам думаў: “Ну, магіла”, –
было ўсяроўна там – у пекла, ці ў той рай,
калі дзяўчынка сінявокая маліла:
“Сяржанцік, родненькі,
цярпі, не памірай”.
Выпіў вясёлкі Ніл, скруціў гардзіну,
нідзе ніхто не едзе і не йдзе,
пайшоў збіваць з трыццатак дамавіну,
самотны бусел плакаў у гняздзе.
А раннім ранкам ля труны раўла Раіска,
прарабша аграгарадка, што на рацэ,
казыр рулеткі прыціскаў к зямлі запіску,
цярпела ручка ў мёртва сціснутай руцэ:
“Усё, што трэба – знойдзеце вы ў сенцах,
на столак не садзіцеся – кульгае,
ля шкельца – здымак, свечка – ля вакенца,
хавайце з Нінай мяне побач, абдымаю…”
Да жонкі – ўправа, клёнік, бэз, магіла,
за шлях музычны – безмузычны ганарар,
ахайна мальцы закапалі дзеда Ніла:
“Бач, сам труну зрабіў,
сапраўдны гаспадар!”
Уладзімір Барысенка.
