Дацкія навукоўцы, якія далі гэтай дзяўчыне імя – Лола – і якія намалявалі яе партрэт, не былі з ёй знаёмыя, ніколі яе не бачылі і зусім не маюць ніякіх довадаў яе існавання – апроч кавалачка бярозавай смалы векам 5700 гадоў. Тым часам менавіта гэты кавалачак, што служыў старажытнай жуйкай, распавёў мноства цікавых дэталяў з жыцця дзяўчыны.
Бярозавую смалу здабывалі з драўніны шляхам награванні і скарысталі ў якасці клею для вырабу каменных прылад працы яшчэ ў сярэднім плейстацэне больш чым 125 тысяч гадоў таму.
Смалу скарысталі таксама як лекі і проста для забавы, дакладна гэтак жа, як сёння мы жуём жавальную гумку.
Менавіта такую старажытную жуйку з рэшткамі сліны выявілі даследнікі на дацкай выспе Лолан і змаглі выняць з яе поўны геном чалавека – Лолы.
ДНК, што змяшчалася ў смале, па якасці апынулася ані не горш ДНК, што здабываецца з сапраўдных, добра захаваных костак ці зубоў.
Па ёй адмыслоўцы вызначылі, што жавала смалу дзяўчына з цёмнай скурай, каштанавымі валасамі і блакітнымі вачамі.
“Такое спалучэнне фізічных характарыстык і раней назіралася ў еўрапейцаў, якія займаліся паляваннем і збіральніцтвам, і было пашыраным у той перыяд, а светлая скура з’явілася позна падчас адаптацыі”, – тлумачаць аўтары даследавання.
Кавалачак смалы выявіў, апроч іншага, сляды ДНК фундуку і качкі, іх найхутчэй ела Лола перад тым, як пакласці жуйку ў рот. Аналіз ДНК паказаў таксама, што дзяўчына, найхутчэй, дрэнна пераносіла лактозу, а таксама была заражана вірусам Эпштэйна-Бара, што выклікае інфекцыйны монануклеёз.
“Вынікі нашых даследаванняў выявілі велізарны патэнцыял бярозавай смалы як крыніцы ДНК, здольнай расказаць пра гісторыю засялення Еўропы, здароўе людзей і нават пра іх стратэгію выжывання”, – сцвярджаюць дацкія навукоўцы.
