Дакумэнтальны аповед пра старых, што на зіму пераяжджаюць у спэцыяльны дом сэзоннага пражываньня, каб дачакацца цеплыні і вярнуцца дахаты, у фільме «Перазімаваць» Эвы-Кацярыны Махавай абарочваецца прытчай аб старасьці, адзіноце і жыцьці, у прыватнасьці, жыцьці ў Беларусі.
Заняпалыя інтэр’еры вясковых хатак, дрэнна прыклееныя шпалеры, абы якая мэбля, чорна-белыя партрэты на сьценах, бульба ў мяхах — усё гэта старыя пакідаюць, каб перамясьціцца ў падрыхтаваны для іх дом з гарачай ежай і тэлевізарам. У мінулым у іх прымусовая праца ў Нямеччыне, запрэжаныя ў павозку яўрэі, пахаваньне дзяцей, а ў сучаснасьці — маўклівыя будні і расейскія тэлеканалы. Магчыма, гэтыя шпалеры будуць і ў нашай будучыні таксама.
«Перазімаваць» — той самы дакумэнтальны фільм з Нацыянальнага конкурсу «Лістапада», аўтары якога адмовіліся ад удзелу ў праграме і паказаў на пляцоўцы кінафэстывалю, даведаўшыся пра цэнзуру Міністэрства культуры.
Вілейскі раён. Камэра пачынае сачыць за героямі з моманту, калі сваякі забіраюць і вязуць іх у дом сэзоннага пражываньня. Тут апынаецца некалькі жыхароў, у тым ліку тыя, хто сустракаецца ў гэтых сьценах не ўпершыню, а пры раставаньні выцірае сьлёзы. Некаторых у выніку забіраюць, нехта зьяўляецца новы, нехта вяртаецца дахаты, а нехта едзе ў дом для састарэлых, алё ўсё паўтарагадзіннае апавяданьне галоўным чынам пра адно — да немагчымасьці цягучае, пустое і бязьдзейнае дажываньне.
Глядзі больш
