Не дзень нараджэння і не імяніны
твае мы ізноўку святкуем сягоння,
а тое, што ёсць ты. І хтосьці ж павінны
уславіць тваю прыгажосць і бяздонне!

Хаця і не возера ты, і не мора,
і не акіян, і не чаша нябёсаў,
табе падуладны і зоркі, і зоры,
і “долы і весі”, і сцежачкі лёсаў.

Ты так неабсяжна і так невычэрпна,
што глыб твая, шыр — гэта космас для вока.
Ты — ўсюды, заўсёды — і ў “коціку” вербным,
і ў ззянні расы, і ў свяціле далёкім.

Зямелька любімая, бацька і маці,
лясочак і паша — ад краю да краю,
маршчынка бабулі, усмешка дзіцяці —
усё гэта — ты і з табой, дарагая.

І подых жывільны прасторы радзімай,
і спевы вятроў, і крынічак, і птаства
належаць табе — прыгажэйшай, адзінай
і вартай свайго блаславёнага царства.

Бо, хоць ты — царыца, але, нібы служка,
на ўсіх працаваць несупынна гатова.

Ды вы не прызналі, аб кім я?

На вушка

шапну вам:

усё гэта —

родная мова…