Дзед Мароз – Снягурачцы:
– Ты такая лёгкая, як аблачынка!
– Старэча! Абуй акуляры. Гэта мая сукня.
Першага студзеня Снягурачка з’яўляецца дамоў раніцай. Маці строга пытае:
– З кім і дзе бадзялася ўсю ноч?
– З Дзедам Марозам. Падарункі раздавалі, – незадаволена адказвае дзяўчына.
– Як табе не сорамна апоўначы бадзяцца са старым мужчынам? Мала што можна аж яго чакаць.
– Нічога, акрамя цукерак, мама.
Старая бабуля заходзіць у бюро добрых паслуг:
– Хачу быць Снягурачкай.
– Бабуля навошта табе такі клопат на старасці гадоў? – здзіўлена пытаюць яе супрацоўнікі.
– Гэта мой апошні шанец знайсці дзеда.
Дзед Мароз прыходзіць у дзіцячы садок.
– Хто ты такі? – высунуўшы галаву з-пад ложка, пытае ў яго карапуз.
– Той, каго вы заўжды чакаеце… Адгадай?.. Дзед Мароз.
Галава дзіцяці хаваецца пад ложкаі, і адтуль чуваць яго голас.
– Ідзі, ідзі адсюль. У нас няма нічога.
– Дзеткі! Я вам падарункі прынёс…
– Ага! Тут нядаўна Снягурачка была. Абяцала цукеркамі пачаставаць, а сама ўсю манную кашу з’ела.
Пасля абходаў кватэр Дзед Мароз запрашае Снягурачку дамоў.
На парозе іх сустракае кабета і грозна пытае дзяўчыну:
– Ты хто?
– Снягурачка. А вы?
– Я Дзеда Мароза баба.
– Снежная.
– Законная.
