Калі прыходзіш на пагост к бацькам
прыбрацца, прытуліцца, перамовіць,
ты нібы апынешся раптам сам
у свеце іхнім ціхім і спакойным…
Ты не спяшайся, мітусня – парок,
яны ж чакалі гэтага спаткання,
каб ты, нібыта ў хату на парог
ступіў пасля працяглага растання.
Хай знічка ім аддасць тваё цяпло,
і кветачкі галоўкамі прылягуць ,
ты ім паведай, як табе было,
яны ж пачуюць… мо што і падкажуць…
Галоўнае адчуеш, што душа твая
да душаў іх сцяжынку не згубіла.
Важнейшая з традыцыяў, што ёсць –
не забываць бацькоўскія магілы…
Сюды не радавацца ходзім мы…
а рады атрымаць…
Алесь Станкевіч.
