* * *
Галіне
Калі можаш – даруй мой Калінавы мост
і начныя глыбокія рэкі.
Лепей так, за свабодай наўпрост,
як яшчэ не зрабіўся калекам.
Разумею, як цяжка, сяброўка, адной.
Дык трымайся і ведай: аблашчаным Богам
будзе некалі ў гэтай юдолі спакой…
Калі правільнай будзе дарога.
* * *
Пасля блуканняў зорных,
нібыта ўпершыню –
трубяць святыя горны…
А я сярод вагню.
Народжаны нанова
бягу-лячу ў траву,
чапляюся за словы
і мо таму жыву…
Каму вядома колькі –
Гадоў, сустрэч, надзей,
Калі суціхне болька:
“Які я між людзей?”
Ці ў скрусе я, ці ў шчасці,
Ці гаспадар, ці госць…
Ці допыт свой адкласці,
Каб быць такім, як ёсць?
Ліпень 2021 г.
* * *
Вось не ведаў, не гадаў:
Зноў прыгода, зноў вада.
Да ракі хацеў – дык на!
Кліча сонная Дзясна.
Гэй, сястра, дапамажы,
Ты ў далёкі край бяжыш.
Бачыш, я ў ярме-турме?
Забірай з сабой мяне.
Будзем баіць па начах
Пра цяжкі выгнанскі шлях,
Пра раскошу вольных дзён…
Дык за воляй наўздагон!
Жнівень, 2021 г.
* * *
Лёс каварны падкінуў кульбіт –
Потырч ціхая прыстань і праца.
Я цяпер Агасфер – Вечны жыд,
Мне да скону па свеце бадзяцца.
Што за грэх, Хрысце любы, скажы,
Учыніў недзе я несвядома?
Да Другога прышэсця крыжы
На шляху ад блуканняў дадому.
У валоссі сівым – каўтуны,
Цела сонцы чужыя спалілі,
І не грэюць яго лахманы,
І няма ў ім ранейшае сілы.
Тры ракі можа як перайду,
Тры прызначаныя рубіконы –
Адшукаю святую ваду,
І вада змые тыя праклёны.
Жнівень, 2021 г.
Арэлі
Аддаляюся – набліжаюся,
набліжаюся – аддаляюся
неба і зямля, зямля і неба
чаргуюцца – чуецца…
то не нейкі там маятнік Фуко
а мудрыя як гэты свет арэлі
якія прыводзіць у рух
хіба што пульсацыя
блізкага сэрца
Кастрычнік 2021 г.
Карпацкая поўня
Па-над вадаспадам разгульвала поўня,
Ды так нетаропка, ды так самавіта…
Хадзіла і палкія сыпала промні,
Што пырскі патоку гарэлі нібыта.
І так захацелася раптам дадому,
Да ціхае плыні, да люстраў-азёраў…
Даруйце, сябры, не жадаў я нікому,
Ні купінак гневу, ні злосці, ні гора!
Лістапад, 2021 г.
Дом
Ахвярую Алене Прыходзька
Дом, будуй-не-будуй, аніколі не будзе тваім,
А сваёй назавеш, як пашчасціць, хіба дамавіну.
Курані і харомы, і хаты – усё гэта дым…
І яны недзе ў прысаку памяці згінуць.
Дом знайсці – нібы донара з роднай крывёй,
І яна ад пагібелі, можа, ўратуе імгненна.
Не хваліся ніколі: “Вось гэты дом – мой”,
Бо хіба што сябры – найтрывалыя сцены.
Трэба шмат перажыць і згубіць па жыцці,
Ноч пражыць у сумёце зімою,
Каб дайшло – дом ты можаш знайсці
У сябрах, што яшчэ засталіся з табою.
Лістапад, 2021 г.
* * *
Абяцанкі-цацанкі, а дурню – гнілушкі,
“Трэба верыць усім” – ціха шэпча сумленне…
То й яго ўжо запхнуў я глыбей пад падушкі,
А давер да людзей стаў хімернаю ценню.
Мне казалі бацькі – не мані анікому,
А калі абяцаў – дык зрабі, хоць забіся…
Так і жыў, давяраючы добраму, злому,
Дараваў і дарую ім з чыстае высі.
Не блукаю хмызамі, бо бачу дарогу,
Па якой пілігрымам удалеч прастую
Да канца, да свайго найчысцейшага Бога,
Каб аддаць яму долю сваю несвятую.
Лістапад 2021 г.
