12 кастрычніка на 51-м годзе жыцця ад каронавіруса памёр Уладзімір Пучынскі – галоўны рэдактар “Краязнаўчай газеты”. Сумную вестку паведаміў у сваім фэйсбуку экскурсавод і музейнік Павел Каралёў. Яго маглі б выратаваць, але ў Менску не аказалася для Уладзіміра месцаў на кісларод і яго павезлі на Мядзельшчыну, дзе ён і памёр. Які выдатны гэта быў чалавек, энтузіяст, краязнавец. Ён ведаў усіх краязнаўцаў Беларусі, сябраваў з імі, перапісваўся, публікаваў іх артыкулы на старонках адзінай у краіне газеты для краязнаўцаў. Уладзімір быў шчырым чалавекам, пунктуальным, адукаваным. Ён ведаў сваю справу, ажыццяўляў яе прафесійна і натхнёна. Як жа мы, краязнаўцы, будзем без яго цяпер?.. Пахаваюць Уладзіміра Пучынскага на яго радзіме на Міёршчыне Віцебскай вобласці. Няхай яму зямля будзе пухам.
СТЫРНАВОМУ КРАЯЗНАЎСТВА
Памяці Пучынскага
Уладзіміра Станіслававіча —
галоўнага рэдактара
“Краязнаўчай газеты”
(Пакінуў нас на 51-м годзе жыцця 12.Х. 2021 г.)
Уладзімір! Зямля пухам!
Над малітвай свечнай
абнадзеіцца і скруха
памяцю вылечнай.
Будзе Твой праменьчык босы
да нас прытуляцца,
над Лявонпалем Нябёсы
да Цябе схіляцца.
Усе крэўныя імёны
прымуць нашыя паклоны;
і зязюля над Дзвіною
будзе вечна маладою,
апавесціць на прыплодзе:
– Ля мяне заўжды Валодзя!
Сяргей Панізьнік
12.Х.2021 г.
Плыткаму стырнавому Уладзіміру Пучынскаму
Зноў Валодзя ўвесь у мёдзе!
Графскі леванпольскі Чмель
Лапацінскага-Пучынскага
Не паслаў на карабель.
Каб раскрыліць каласок,
Ён і з вузы цісьне сок!
Кожны рух яго – ганок!
І бабышкаўскі куток
Абнародуе знаток:
Не персідскі тчэ заскок,–
К р а я з н а ў ч ы П а я с о к !
Сяргей Панізьнік
з Прыдзвінскага папару.
20.05.2021 г.
Краязнаўцу Уладзіміру Пучынскаму
на частыя Дні народзінаў
З Лілек у Чурылавічы быў бальшак не гразкі.
Вунь Лявонпаль графскі!
Там Пучынскі ваяўнічы
знойдзе куфар таямнічы,
ускладзе яго на крыгу,
павяслуе аж на Рыгу, –
каб варагам – ну хоць вобмаль паказаць:
-А ёсць Лявонпаль сённяшні і – уніяцкі!
Так, Валодзя – малец хвацкі.
З Лапацінскага рукі нам пакажа чарапкі,
маціцы і вушакі; ад яўрэйскіх крамак
адзінаццаць клямак… План яго такі!
А музей наш – “Дом паменьці!”
Каб не сплыў той граф да смерці, –
тут паўстаў бы замак.
А пакуль – гняздо русалак
у сямейнай клеці,
бо Валодзева гаспода ім прытульна свеціць.
* * *
Усе струны ад Валодзі
ў краязнаўчым калаўроце?
Не! Ён сёння ў агародзе
пчолаў корміць у калодзе.
Там і гутарку вядзе
з богаўкай на барадзе…
Ён – Пучынскі-Лапацінскі.
Я рыфмую не для страху:
сын Лявонпаля – сын графа,-
бо хачу амаладжэнння –
у паўторы нараджэння!
Як прамовіла б Сушко:
– Будзь, Валодзенька, з пушком!
(Далучыў бы я маўчком:
З Мелехаўскім крыжыкам,
з Кліманскага рыжыкам,
з Аржаноўскага дручком…)
Дачакаецца і Бася
слова бацькі ў новым гудзе:
– Ты, дачушка, удалася!
Бо хрысцілі цябе людзі
ў Святатроіцкай спарудзе.
Як гавораць людзі: Будзем!
Нос – уверх! На росхрыст грудзі!
Сяргей Панізьнік. 17-18.08.2010, 2016.
“Успомні, Госпадзе, смяротна заснуўшых у надзеі ўваскрасенне да жыцця вечнага”.
Вечнага супакою шчодраму майму сутворцы – Уладзіміру Пучынскаму.
У нізкім паклоне зямляк-суайчыннік, шматгадовы аўтар “Крагі” (“Краязнаўчай газеты”).
Сяргей Папар-Панізьнік.
