Дарагія сябры!
Сёлета мы адзначаем 75-ю гадавіну Перамогі над фашысцкай навалай.
Для многіх пакаленняў беларусаў гэта было, ёсць і будзе Днём гонару за наш свабодны, нескароны народ, Днём гонару за нашых бацькоў і дзядоў, што не скарыліся ворагу, у цяжкіх умовах выстаялі і абаранілі свабоду для сябе і для нас, нашых дзяцей і ўнукаў.
Будзем вартыя іх учынку! Зберажом нашу незалежную Беларусь! Моцы, упэўненасці і добрага здароўя вам і ўсім вашым родным.
Сакратарыят ТБМ.
Абаронцам Радзімы
Куды не паедзеш па роднай старонцы,
Зямлі нашай любай стаяць абаронцы.
На плошчах, у скверах і нават у полі
Сумуюць аб нечым заступнікі волі.
Шмат гора спазнаў ты, народ Беларусі!
Галовы схіляеш у сцішанай скрусе.
Той жудасны час па-над памяццю вісне,
Сэрца баліць, душу цяжарам цісне.
У бронзе, цэменце ўсё крочаць салдаты,
Не дасягнуць ніяк да радзімае хаты.
Айчыну закрылі жыццямі сваімі,
І родным ніколі не ўбачыцца з імі.
Не пакланіцца ім роднай матулі,
Пяшчоты ад дзетак яны не адчулі.
Слёзы-дажджынкі сцякаюць па тварах…
Няўжо ж хто забудзе аб іхніх ахвярах?!
Абаронцамі праўды вы сталі ў сусвеце.
Ці чуеце нас Вы? – у снах, адкажэце.
Мо кліча Вас зноўку жорсткая бітва?
Бітва за праўду, за волю, за памяць?
За Вас і да Вас гэта наша малітва.
Мар’ян Даргель.
Салёныя падушачкі
– Мам, а сёння кіно – пра вайну!..
Пяць капеек таксама каштуе…
– Пяць капеек, сынок?.. Я знайду,
ну няўжо ж я табе пашкадую?!.
– Мам, а колькі падушачкі з мёдам?
– Ці пакінуў што бацька з палучкі?
– Мам, а што ён зашыў там, пад сподам?
– Мам, а хопіць на сцёрку і ручку?
– Бацьку ты пра кіно не кажы:
ў клубе зноў з яго будуць смяяцца…
– А чаму ён крычыць там, скажы,
чаго крыку яго так баяцца?..
Мама вочы адводзіць у бок
і глядзіць праз вакно на суседку:
– Наш вярнуўся, памог, пэўна, Бог,
а Матрунін вось знікнуў без вестак.
Васямнаццаць, як бацьку, было…
Пяць капеек, гаворыш, каштуе?..
Кнот у лямпе губляе святло,
і па хаце зноў цемра пануе.
Я навобмацак бачу цукеркі,
пазліпаліся – ледзь адарваць…
– Мам, чаму яны ў чыстай талерцы,
а так моцна язык саланяць?
– Мам, ну як мне цябе супакоіць,
што і як мне табе гаварыць?..
Ля вакна нас ізноў непакоіць –
бацька плача ў тым клубе й крычыць…
Уладзімір Барысенка.
